یکشنبه گذشته ۲۰ مهرماه، صالح الجعفراوی هم شهید شد. چند روز بعد از آتش بس. هنوز هم تصاویر روز آتش بس این ور و اون ور هست. منتظر این خبر هم بودیم اما... باورم نمیشه که انقدر اندوه سنگینی رو متحمل شیم. اول ترور شخصیت و بعد گلوله هایی که به سمتش شلیک شد. هیچ وقت 《اقسم بالله》 هاش از ذهنم بیرون نمیره.

نکته دردناک شهادت صالح اینجا بود که منظر بازگشت برادر اسیرش بودن و درست شب قبل از روز آزادی ناجی این اتفاق افتاد. تصویرهایی که از پدرش ثبت شد تو تاریخ یه قصه دردناکه. صبح با لباس سیاه، پیکر صالح رو به خاک سپردن. عصر با لباس سفید ناجی رو به آغوش کشید که بعد از مدت ها اسارت به غزه برگشته. و دیدار دو تا برادری که رفت تا روز موعود.