دفتر نارنجی

خدای موج های خلیج فارس، همون خدای شن های طبسه.

دیدن ایران از اون بالا، وقتی از ابعاد زمان خارج شی، خیلی خاصه. خیلی جذابه. خون دل میخوریم. هر لحظه اش. هر روزه اش. هر ماه اش. اما آدم زنده خون دل میخوره. آدمی که میدونه دنبال چیه، خون دل میخوره. همون خون دلی که سر قیام مشروطه خواهی خوردیم. همون خون دلی که سر اشغال جنوب و شمال خوردیم و تحقیر ملی. همون خون دلی که ۲۸مرداد ۳۲ خوردیم. خون دلی که از چپ و راست و تندرو و کند رو چشیدیم. خون دلی که هربار سر انتخابات خوردیم. خون دلی که سر هر فتنه عجیییب چشیدیم‌. خون دلی که سر جان های پاک از دست رفته خوردیم. خون دلی که تو روند کار اداری می خوریم. وقتی وام نیاز داریم، بیمار سرطانی تو خونه داریم. یه انسان شریفِ نیازمند میبینیم یا موقعه دیدن کج سلیقگی ها و کارهای نمایشی خون دل میخوریم‌.

ولی در مقابل همه ضدارزش ها، به خاطر ارزش هامون با تن زخمی و اندوه سنگین روی قلب مون، انقلاب اسلامی۵۷ رو تنها نمیذاریم. حالا هی جهانِ پوچ ترس به دلت بندازه. الله همیشه بزرگ تره.